DOLLE MINA'S

Reclamevrouwen op oorlogspad voor gelijkheid.

‘Vrouwen? Je kan beter kippen houden’. Aan de eettafel thuis hebben onze jongens het over hun vriendinnetjes. Als manager hoef je op kantoor niet meer met zulke teksten aan te komen, tenzij je het wat rustiger aan wilt doen. Kevin Roberts, gerespecteerd topman van het internationale reclameconcern Saatchi&Saatchi zei onlangs in een interview dat de ‘fucking vrouwendiversiteit’ allang voorbij was. En dat vrouwen het prima vinden om niet aan de top te komen omdat ze daar de ambitie niet voor hebben. Hij werd de volgende dag door commissarissen de laan uitgestuurd.

In de reclamewereld gaat het inmiddels over niets anders. Vakbladen gingen op zoek naar de harde feiten en interviewden reclamevrouwen die de reclametop wel hebben bereikt. Met het aantal reclamevrouwen is niets mis. Ze worden echter vooral gesignaleerd in ondersteunende functies en onvoldoende op de creatieve vloer. Je ziet ze wel in de boardroom, maar vaak achter een koffiekarretje. Op internetfora is inmiddels een felle discussie losgebarsten tussen vrouwen met korte lontjes en mannen met korte lulletjes.

Mannen zijn simplistisch en vinden dat het aan het aanbod van vrouwelijk talent en ambitie schort. Vrouwen zijn verdeeld. De Dolle Mina’s kotsen van het old boys network met hun mannengrappen. Ze hitsen elkaar op in een besloten Facebookgroep waarin seksistische opmerkingen gedeeld worden. De Stockholmcomplex-groep heeft sympathie voor de onderdrukker en spreekt over een harde machocultuur waar heus ook mannen last van hebben. De Realisten zijn zelfkritisch en stellen dat ze niet op kantoor maar thuis tegen hun glazen plafond aanlopen. De weg naar de top kost veel tijd en energie. En ambitieuze vrouwen moeten dus de juiste opleiding kiezen, maar ook de juiste partner met wie ze het ouderschap kunnen delen.

Opmerkelijk genoeg maken reclamemannen campagnes waarin de vrouw vaak de broek aan heeft en mannen als supermarktsukkel of ex-miljonair de antiheld uithangen. Maar als het om aannemen van key employees gaat, hebben ze ineens last van het Klooncomplex en kiezen een veilige kopie van zichzelf. Tot deze week in Rio natuurlijk, want betere reclame voor girl power krijg je niet. Alleen onze vrouwelijke ruiters waren minder succesvol. Maar die reden dan ook op een hengst. Of -zoals Dolla Mina’s het graag zien- een ruin.

 

Wij reclamevrouwen eisen.

Wij reclamevrouwen eisen.

NINTENDO - OBESITAS (2-0) [Parool + Adformatie]

image.jpg

Hoe een spelletje de hele wereld in beweging krijgt.

De tijd dat reclamerelaties werden onderhouden in casino en tietenbar ligt helaas veertig jaar achter ons. Afgelopen dinsdag dineerden we met een gewaardeerde bierbrouwer uit het zuiden des lands in een chic restaurant. Des te groter was de schrik toen een van onze gasten -als door een slang gebeten- uit haar stoel opsprong en krijste dat er ‘eentje’ in de zaal zat. Met haar telefoon in de aanslag baande ze zich schuimbekkend een weg langs geschrokken obers en met damasten gedekte tafels. Om bij een Wassenaars echtpaar op leeftijd te eindigen, en in pure extase uit te schreeuwen: ‘Jaaaa fuck ik heb ‘m, de Poison Pokémon!!!’. Nog geen kwartier later werd ze voor onze ogen in spanlaken afgevoerd naar de dichtstbijzijnde exorcist.

We hebben het over Pokémon Go, een verslavende game waarmee spelers met hun smartphone virtuele poppetjes op willekeurige gps-locaties moeten vangen en trainen. Het spel werd tien dagen geleden uitgebracht in de VS, Australië en Nieuw-Zeeland en veroverde de wereld in duizelingwekkend tempo. Een week later overschreed het gebruik dat van Snapchat, Tinder, Instagram en Facebook en werd het de grootste mobiele videogame in de Verenigde Staten ooit. De beurswaarde van Nintendo steeg met 6 miljard euro.

Jong en oud trekken er massaal op uit om Pokémons te zoeken. De politie draait inmiddels 24-uurs diensten. In de buurt van tienduizenden locaties wordt melding gemaakt van samenscholingen en files langzaam rijdende auto’s. Het AMC ondervond overlast van mensen die -op zoek naar Clefairy- ruimtes voor rectaal onderzoek binnenstormden. En in een Baarnse eendenvijver vonden vijf jonge spelers geen Magikarp maar een dood lijk.

Nintendo flikt nu voor de tweede keer wat overheden en voedingscentra in hun jarenlange strijd tegen obesitas nooit voor elkaar kregen: gamende kinderen in beweging. Met 100 miljoen Wii-spelcomputers kwamen de bewegingsspellen. En nu jagen ze in nog geen twee weken tijd miljoenen kinderen de straten op, de lanen in. Lusteloze bleekneuzen en spekbergen komen weer bezweet met rode konen thuis. ‘Lekker gevoetbald?’. ‘Nee, hele dag Pokémons gejaagd pap, moet nu weer gaan’. Een geweldig bewijs dat creativiteit de wereld kan veranderen. Spring nu in de auto naar hun hoofdkantoor in Nieuwegein. Voor Pikachu en een Saikeirei, de allerdiepste Japanse buiging.

Pikachu, de bekendste van 721 Pokémons.

 Parodie voor volwassenen: Chardonnay Go>  http://youtu.be/fldN-0Ndlv8

 Parodie voor volwassenen: Chardonnay Go>  http://youtu.be/fldN-0Ndlv8

DONORDUIKERS [Parool + Adformatie]

CDA bij nieuwe donorregistratie van geloof gevallen.

Tot ergernis van mijn vrouw was het gisteravond weer happy hour met vrienden in Café Goesting. Wetenschappers ontdekten dat de heilzame werking hiervan niets te maken heeft met alcohol, maar alles met mannenconversatie. Die gaat zo totaal nergens over dat volledige ontspanning al binnen tien minuten intreedt. Zo kon het gebeuren dat kroegmaat Maarten pas terloops vertelde dat hij niet op die barkruk had gezeten, als een donor hem niet op tijd van twee nieuwe longen had voorzien. Shocking. Een groot geluk bij een groot ongeluk want met ons huidige donorregistratiesysteem sterven jaarlijks 150 mensen op de wachtlijst.

Net zo shocking is dat 60% van de Nederlanders zich nog steeds niet heeft geregistreerd. Vaak niet eens bewust, maar mensen hebben andere dingen aan hun hoofd: werk, gezin, bieren met vrienden, schoonmoeders uit bad halen. Daarom werd in 2008 het Masterplan Orgaandonatie opgesteld met als klapstuk de invoering van het ADR-systeem. Superzorgvuldig, maar ook supersimpel: iedereen donor, tenzij je nee zegt. Hiermee ligt het aantal orgaandonoren in Spanje, Oostenrijk, België, Frankrijk, Italië en Zweden tot tweemaal hoger dan in ons land. Helaas denken onze politici niet in organen maar in zetels. De VVD belast liever nabestaanden met de donorbeslissing. Van de SGP en ChristenUnie mag de overheid niet beschikken over het door God geschonken lichaam. Dus de laatste hoop op een meerderheid was gevestigd op het CDA. Maar deze Farizeeërs gaven het wetsvoorstel van D66-kamerlid Pia Dijkstra deze week een nekschot. En maakte van de wachtlijst weer een death row.

Gij zult uw naaste liefhebben als uzelven, maar nu dus even niet. Geen reclame voor SGP, ChristenUnie en CDA. De minimale kans dat een verdwaalde analfabeet per ongeluk orgaandonor zou kunnen worden, wordt door onze christelijke broeders zwaarder gewogen dan de realiteit van 150 wachtlijstdoden. Leg dat maar eens uit aan de Nierstichting, aan onze participatiekoning Willem-Alexander en aan Predikant Leeftink, die geloofsgenoten vanaf kansel en blog wel wijst op hun christenplicht. Of aan Petrus die in zijn grote boek nauwkeurig bijhoudt wie zich als donor heeft geregistreerd. Onderschat in dit verband ook de trouwe kijkers van House of Cards niet. Zonder levertransplantatie was het vierde seizoen voor president Frank Underwood halverwege al voorbij. 

FUCK DE LEEST [Parool + Adformatie]

Branchevervaging van doodzonde naar de nieuwe norm.

Ik dacht altijd al dat mijn vader een sukkel was, maar nu wist ik het zeker. Halverwege de studie Commerciële Economie kreeg ik zomaar de wijsheid in pacht. En zou die ouwe weleens even vertellen hoe hij zijn bedrijf moest bestieren: “Zeker nooit van Kotler, Porter of Mintzberg gehoord pa?”. En als hij er voor alle zekerheid een bedrijfje naast wilde zetten: “Oei, focus vader! Schoenmaker, blijf bij je leest”. Gelukkig was hij aan twee oren Oost-Indisch doof en bleef op meerdere paarden wedden. Anders had ik hem met die geweldige inzichten meerdere malen het faillissement ingejaagd.

Marketinggoeroe‘s hebben een halve eeuw gezworen bij focus en scherpe keuzes. Wie hier niet naar luisterde, werd afgedaan als sjacheraar. Als Malle Pietje die maar wat aanrommelde in zijn winkeltje. Uit de band springen deed je niet. Uitzonderingen daargelaten zoals Shell en Kruidvat die het toch maar aanrommelden tot marktleider in respectievelijk handdoeken en klassieke muziek. Tegenwoordig is het hek van de dam. De Mediamarkt verkocht Uggs en ontketende onlangs een fietsenoorlog. Deze krant doet behalve in krant ook in wijn, boek en in columnistenoptredens. Bij de Praxis laat je tegenwoordig tijdens het wachten bij de houtzagerij –ik lieg niet- je konijn inenten tegen Myxomatose. En bij de Hema is de verkoop van een notaris naast de rookworst inmiddels zo gewoon dat klanten nog weleens de verkeerde in het mandje gooien. Gekkigheid waar Cup-a-Soup graag grappen over maakte: “Ga je naar binnen voor panty’s, kom je naar buiten met een krabpaal”.

Gekkigheid is nu de norm. Marketingautisten hebben hun haar losgegooid en branchevervaging ontdekt als hét nieuwe businessmodel. En dan hebben we het niet over laffe loss leaders, aanbiedinkjes onder de kostprijs. Valse voorwendselen waarmee klanten de winkel ingelokt worden. Maar over assortimenten waarin altijd en overal een steekje los is. Klanten verwachten in de Mediamarkt gewoon Green Eggs, Uggs en Opels. En wie een Action binnenloopt, ziet dat mensen zich niet storen aan rommelige partijtjes, maar er juist griezelig hebberig van worden.

We hebben de leest dus afgezonken in een fjord. Die ouwe heb ik mijn excuus aangeboden. En op kantoor bieden we onze klanten sindskort ook een hoortest, hengelsportartikelen en levend aas. Niet aan te slepen.

Niet vergeten Opel kopen.

Niet vergeten Opel kopen.

ZELFBEVLEKKING [Parool + Adformatie]

In mei regent het ongegeneerd prijzen in de reclamewereld.

 

Een ijzingwekkende gil klonk deze week achter de schutting, de buurvrouw heeft zich verwond met een heggenschaar. Ze had het knipwerk beter aan haar man kunnen overlaten, die is daar als gynaecoloog namelijk voor opgeleid. Bij gelijktijdige thuiskomst groeten mijn buurman en ik elkaar altijd vriendelijk. Ik knik dan vragend, wat steevast wordt beantwoord met tussen de twee en zes vingers. Zo rapporteert hij al jarenlang het aantal brullende baby’s dat hij –samen met brullende moeders- dagelijks ter wereld helpt. Een pijnlijker contrast met mijn bijdrage aan deze wereld is nauwelijks denkbaar.

Zou dit de reden zijn dat reclamemensen elkaar zoveel prijzen uitreiken? Medici, uitvinders en wereldleiders moeten elke dag wakker worden met een euforisch gevoel dat de wereld niet zonder hen kan. Reclamemensen moeten leven met het feit dat de wereld zonder hen gewoon doorgaat. Maar niet getreurd, want wie niet bovenaan de maatschappelijke ladder staat, creëert gewoon zijn eigen ladder. En reikt elkaar prijzen uit van wieg tot graf. Ben je jong en aanstormend, dan is er de Young Talent trofee. Voor tv-toppers is er de Gouden Loeki, voor mediatoppers de AMMA. Voor toppers onder de adverteerders de SAN Accent. Voor creatieve toppers de Esprix, de ADCN-lamp en de Cannes Lions. Voor campagnes met bewezen resultaat is er de Effie. Ben je niet in vorm, pak je evengoed een Loden Leeuw. En ben je oud en versleten, dan word je achter de geraniums, vlak voor je laatste zuchtje nog gekroond tot VEA Legend.

In Engeland kwam vorige week een groep creatieven in opstand. Ze zijn de narcistische zelfbevlekking van reclamemakers beu, en bedachten de Handy Awards. Met de Handyawards-app kun je jezelf een prijs geven door alleen maar met je smartphone te schudden. Hoe langer je schudt, hoe mooier de prijs. Uitgelachen, praat ik mezelf snel weer moed in. Reclame is hartstikke belangrijk. Reclame vermaakt. Reclame informeert de mensen over belangrijke onderwerpen als voeding, eenzaamheid en aids. Reclame werft broodnodige fondsen voor goede doelen. Reclame financiert tv-programma’s en bijvoorbeeld deze krant. Reclame versterkt de concurrentiepositie van ons bedrijfsleven. Creativiteit is nondeju de motor van vooruitgang! Ik ben deze week wel begonnen met LOI Gynaecologie. Niet omdat het rijmt maar gewoon, voor de zekerheid. 

Parodie op reclameprijzen: de Handy Awards

Parodie op reclameprijzen: de Handy Awards

UITGEKNUFFELD [Parool + Adformatie]

Na vijf jaar ‘Altijd Samen’ gaan Ali B en T-Mobile uit elkaar.

“Zet die takkemuziek zachter, laatste waarschuwing!”. Al drie dagen lang schalt er non-stop Rosamunde door huis en tuin. Dennie Christian –bekend van wereldhits als ‘Hoeba hop’ en ‘Wij zijn twee vrienden’- was vijf jaar terug te gast bij het TROS-programma ‘Op Volle Toeren’. Waar zijn schlagerhit Rosamunde uit 1975 door Ali B en zijn maten Yes R en Brownie Dutch werd getransformeerd in een hippe remake. “Dit is vette shit pa, moet je wat mee doen”. Een van de weinige voordelen van drie met een hand in de broek geboren pukkelige pubers is dat je een aardig gevoel ontwikkelt voor de marketingdoelgroep ‘Jongeren’.

Toevallig of niet waren de creatieven op kantoor net op zoek naar een BN’er om het grijze merk T-Mobile een herkenbaar gezicht te geven. Verschillende namen passeerden de revu en werden in onderzoek aan consumenten voorgelegd. Wesley Sneijder vond men niet sympathiek. Guus Meeuwis was dat wel maar te gewoontjes. Carice van Houten was wel heel bijzonder maar weer te afstandelijk. Gelukkig was daar bruggenbouwer Ali B. Die had het allemaal: sympathiek, bijzonder en toch dichtbij.

Nu is een campagne bedenken niet eenvoudig maar een campagne verkopen is ook een kunst. Gewapend met onderzoeksresultaten reisden we met knikkende knieën naar Duitsland af om het moederbedrijf Deutsche Telecom te overtuigen van onze keuze. “Also, ein marokkanischer Rapper soll unsere Unternehmung repräsentieren..??”. Na een doodse stilte die eerder als een half uur dan een kwartier voelde, volgt een bevrijdend: “Jaaaa, aber natürlich! Holland ist eine multikulturelle Gesellschaft, nicht?”. Ali B als boegbeeld van T-Mobile was een feit. Nog geen maand na de start won de campagne de Gouden Loeki. En vele prijzen zouden volgen, waaronder felbegeerde Effie’s voor klinkende merk- en verkoopresultaten.

Toch namen T-Mobile en Ali B deze week afscheid van elkaar. Met een compilatie van de twintig, samen geproduceerde commercials. Was de campagne uitgewerkt? Onenigheid over geld? Niets van dat alles. In de snel veranderende telecomwereld kiest T-Mobile een nieuwe koers en daar past een andere campagne bij. Het verstand kan dit volgen, het hart nog even niet. Al drie dagen lang schalt er non-stop Rosamunde door huis en tuin. Mijn zoon schreeuwt of het wat zachter kan.

Ali B met side-kick Brownie Dutch

Ali B met side-kick Brownie Dutch