DOLLE MINA'S

Reclamevrouwen op oorlogspad voor gelijkheid.

‘Vrouwen? Je kan beter kippen houden’. Aan de eettafel thuis hebben onze jongens het over hun vriendinnetjes. Als manager hoef je op kantoor niet meer met zulke teksten aan te komen, tenzij je het wat rustiger aan wilt doen. Kevin Roberts, gerespecteerd topman van het internationale reclameconcern Saatchi&Saatchi zei onlangs in een interview dat de ‘fucking vrouwendiversiteit’ allang voorbij was. En dat vrouwen het prima vinden om niet aan de top te komen omdat ze daar de ambitie niet voor hebben. Hij werd de volgende dag door commissarissen de laan uitgestuurd.

In de reclamewereld gaat het inmiddels over niets anders. Vakbladen gingen op zoek naar de harde feiten en interviewden reclamevrouwen die de reclametop wel hebben bereikt. Met het aantal reclamevrouwen is niets mis. Ze worden echter vooral gesignaleerd in ondersteunende functies en onvoldoende op de creatieve vloer. Je ziet ze wel in de boardroom, maar vaak achter een koffiekarretje. Op internetfora is inmiddels een felle discussie losgebarsten tussen vrouwen met korte lontjes en mannen met korte lulletjes.

Mannen zijn simplistisch en vinden dat het aan het aanbod van vrouwelijk talent en ambitie schort. Vrouwen zijn verdeeld. De Dolle Mina’s kotsen van het old boys network met hun mannengrappen. Ze hitsen elkaar op in een besloten Facebookgroep waarin seksistische opmerkingen gedeeld worden. De Stockholmcomplex-groep heeft sympathie voor de onderdrukker en spreekt over een harde machocultuur waar heus ook mannen last van hebben. De Realisten zijn zelfkritisch en stellen dat ze niet op kantoor maar thuis tegen hun glazen plafond aanlopen. De weg naar de top kost veel tijd en energie. En ambitieuze vrouwen moeten dus de juiste opleiding kiezen, maar ook de juiste partner met wie ze het ouderschap kunnen delen.

Opmerkelijk genoeg maken reclamemannen campagnes waarin de vrouw vaak de broek aan heeft en mannen als supermarktsukkel of ex-miljonair de antiheld uithangen. Maar als het om aannemen van key employees gaat, hebben ze ineens last van het Klooncomplex en kiezen een veilige kopie van zichzelf. Tot deze week in Rio natuurlijk, want betere reclame voor girl power krijg je niet. Alleen onze vrouwelijke ruiters waren minder succesvol. Maar die reden dan ook op een hengst. Of -zoals Dolla Mina’s het graag zien- een ruin.

 

Wij reclamevrouwen eisen.

Wij reclamevrouwen eisen.

NINTENDO - OBESITAS (2-0) [Parool + Adformatie]

image.jpg

Hoe een spelletje de hele wereld in beweging krijgt.

De tijd dat reclamerelaties werden onderhouden in casino en tietenbar ligt helaas veertig jaar achter ons. Afgelopen dinsdag dineerden we met een gewaardeerde bierbrouwer uit het zuiden des lands in een chic restaurant. Des te groter was de schrik toen een van onze gasten -als door een slang gebeten- uit haar stoel opsprong en krijste dat er ‘eentje’ in de zaal zat. Met haar telefoon in de aanslag baande ze zich schuimbekkend een weg langs geschrokken obers en met damasten gedekte tafels. Om bij een Wassenaars echtpaar op leeftijd te eindigen, en in pure extase uit te schreeuwen: ‘Jaaaa fuck ik heb ‘m, de Poison Pokémon!!!’. Nog geen kwartier later werd ze voor onze ogen in spanlaken afgevoerd naar de dichtstbijzijnde exorcist.

We hebben het over Pokémon Go, een verslavende game waarmee spelers met hun smartphone virtuele poppetjes op willekeurige gps-locaties moeten vangen en trainen. Het spel werd tien dagen geleden uitgebracht in de VS, Australië en Nieuw-Zeeland en veroverde de wereld in duizelingwekkend tempo. Een week later overschreed het gebruik dat van Snapchat, Tinder, Instagram en Facebook en werd het de grootste mobiele videogame in de Verenigde Staten ooit. De beurswaarde van Nintendo steeg met 6 miljard euro.

Jong en oud trekken er massaal op uit om Pokémons te zoeken. De politie draait inmiddels 24-uurs diensten. In de buurt van tienduizenden locaties wordt melding gemaakt van samenscholingen en files langzaam rijdende auto’s. Het AMC ondervond overlast van mensen die -op zoek naar Clefairy- ruimtes voor rectaal onderzoek binnenstormden. En in een Baarnse eendenvijver vonden vijf jonge spelers geen Magikarp maar een dood lijk.

Nintendo flikt nu voor de tweede keer wat overheden en voedingscentra in hun jarenlange strijd tegen obesitas nooit voor elkaar kregen: gamende kinderen in beweging. Met 100 miljoen Wii-spelcomputers kwamen de bewegingsspellen. En nu jagen ze in nog geen twee weken tijd miljoenen kinderen de straten op, de lanen in. Lusteloze bleekneuzen en spekbergen komen weer bezweet met rode konen thuis. ‘Lekker gevoetbald?’. ‘Nee, hele dag Pokémons gejaagd pap, moet nu weer gaan’. Een geweldig bewijs dat creativiteit de wereld kan veranderen. Spring nu in de auto naar hun hoofdkantoor in Nieuwegein. Voor Pikachu en een Saikeirei, de allerdiepste Japanse buiging.

Pikachu, de bekendste van 721 Pokémons.

 Parodie voor volwassenen: Chardonnay Go>  http://youtu.be/fldN-0Ndlv8

 Parodie voor volwassenen: Chardonnay Go>  http://youtu.be/fldN-0Ndlv8